Intarsje to w najprostszym tłumaczeniu technika zdobienia powierzchni kompozycjami z płaskich kawałków równego rodzaju drewna, które finalnie tworzą wzór geometryczny, ornamentalny lub scenę obrazową.

Wędrówka intarsji po Świecie zaczęła się w starożytnym Egipcie ok 2000 p.n.e.- następnie Grecja, Rzym, Bliski Wschód. Na przełomie XII oraz XIII w. pojawiła się w Europie – dekoracje małych skrzynek służących do opakowania prezentów jakimi obdarowywali się narzeczeni kochankowie. Następnie w XIV w. we Włoszech intarsjami zdobiono kościelne stalle, zakrystie oraz zdobiono nimi sprzęt – początkowo ornamenty, później w połowie stulecia postacie świętych w stylu gotyckim. Chwilę później we Florencji innych włoskich miastach i klasztorach pojawia się temat perspektywy, martwej natury, a pod koniec XV w. wzbogacenie kolorem powoduje naśladowanie malarstwa. W tym samym czasie technika intarsji przenosi się na północ od Alp – Niemcy i kraje alpejskie takie jak Tyrol, Styria. Następnie technika wędruje do Polski ( 1641 r.), Holandii, Anglii, Francji.

Historia intarsji jest związana z techniką cięcia drewna i sposobem jego obrabiania:

– początkowo w płycie drewnianej żłobiono wgłębienia o określonym zarysie (podobnie do inkrustacji w marmurze) i wypełniano je odpowiednio przyciętymi płaskimi kawałkami drewna. W ten sposób drewno płyty stanowiło tło całej kompozycji,

– jedna z najwcześniej stosowanych technik intarsji geometrycznej polegała na sklejaniu ze sobą jasnych i ciemnych prętów, aby w przekroju dawały obraz szachownicy, gwiaździsty, jodełkowy lub przeplatających się wstęg,

– przy przedstawieniach figuralnych lub ornamencie akantowym sporządzano rysunek całej kompozycji, dzielono na elementy o różnych kolorach i dopiero wycinano kawałki drewna, które wklejano w całość wyżłobionego tła,

– doskonalenie techniki cięcia ręcznego przy pomocy specjalnych pił doprowadziło do powstania wyspecjalizowanych w tym warsztatów i zwiększyło dostęp do materiału dekoracyjnego pozyskiwanego z korzenia orzechowego, jesionu węgierskiego, czy drzew owocowych. Dzięki temu można było pokrywać dekoracjami całą zdobioną powierzchnię,

– od połowy XV w. zaczęto kawałki oklein barwić, a dla efektu światłocienia przypalano krawędzie wyciętych elementów w gorącym piasku lub ołowiu,

– dopiero w XVI w. rozpowszechniły się cieńsze okleiny drewniane o grubości 2,5 – 3,5mm i do wycinania z nich wzorów używano już cienkiej piłki (włośnicy). Pozwoliło to na jednoczesne cięcie dwóch i więcej warstw, co wykorzystywano do uzyskania efektów lustrzanych, naprzemiennych jasnych i ciemnych elementów ornamentu. Wzór naklejano na arkusz papieru, a następnie drugą stroną klejono na deskę, używając stolarskiego kleju i prasy. Po wyschnięciu papier odklejano, a powierzchnię gładzono,

– pod koniec XIX w. upowszechnia się technika maszynowego cięcia fornirów, dzięki czemu okładziny stają się jeszcze cieńsze ( 2 – 0,5mm) a rozwój handlu i transportu powiększa gamę kolorystyczną i zróżnicowanie faktur.

W XXI w. intarsja pojawia się tylko sporadycznie i już nie w stylu, w jakim można było podziwiać ją przed laty. Obecnie technika intarsji zdobi stylowe i ekskluzywne meble. Dzięki takim zabiegom, blaty stołów, wierzchy komód czy bufetów prezentują się elegancko i z należytym wyrafinowaniem, aby uszlachetnić klasyczne, pełne bogatych zdobień wnętrze.

W naszym asortymencie posiadamy wiele wspaniałych mebli, szlachetnie zdobionych intarsjami. Bazujące na klasycznym, orzechowym wybarwieniu drewna stoły czy stoliczki, zapewniają nie tylko zjawiskowy efekt wizualny, ale również gwarancję, iż zakupiony mebel posiada duszę, nadaną przez pracę ludzkich rąk, a nie maszyny z fabryki. Stylowe meble ekskluzywne to ponadczasowy wybór, który od zawsze i na zawsze będzie zachwycał prawdziwych koneserów piękna i elegancji.

Prezentowane zdjęcia należą do asortymentu kolekcji mebli ekskluzywnych Bolero oraz Escalera.

Opracowanie tekstowe – Aneta Dąbkowska

Opracowanie graficzne – Piotr Galuhn

Opracowano na podstawie: Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, Warszawa 1965, tom 5 s. 76-77; Brytannica – edycja polska Kurpisz, Poznań 2000, tom 17 s. 328-329; Słownik Języka Polskiego tom 1-3 PWN, Warszawa 1978

Nowa odsłona salonu meblowego Queen